روزنوشت های روزمره گی

کوچیدیم به یک خانه دیگر. بلاگر. به خاطر راحتی اش. به خاطر صمیمیت اش و به خاطر اینکه افغان بودن در آنجا فحش نیست.

این آدرس ام است:

http://www.a1983.blogspot.com

باید نمی آمدم

چقدر زیر قدم هایت خرد شدم

تمام این سال ها...

+ انفجار جلوی سفارت هند - بیست و هشت نفر کشته شدند - بیچاره ها اکثرشان از آنهایی بودند که مریض داشتند و می خواستند برای مداوا بروند هند.

+ باید کسی پیدا شود تا پاکستان را از صفحه گیتی محو کند.

+ ده اندیشه ای که مسیر تاریخ را عوض کرد - لینک از رادیو زمانه

+ امروز کنسرت عبدالله مقری (پشتو) در مرکز فرهنگی فرانسه - دیروز تمرین اش را دیدم، کنسرت بدی در نمی آید.

اینکه این همه وقت نبودیم و فقط هشت تا کامنت!

دوم؛

خیلی سرم شلوغ شده، امیر منصور هم حالا سه ماه و پنج روز - تا امروز- شده که بین ماست. خیلی شلوغ و پر سروصداست و فکر کنم بعد از فوت پدر کلان تسلی خاطر است برای همه مان.

سوم؛

برای بتول هم تبریک، کارت دعوت از طریق ایمیل رسید. چه کنیم که هم سرم خیلی شلوغ است و هم راه تا مزار خیلی دور. امیدوارم به پای هم پیر شوید.

و آخر؛

شنیده ام که خیلی از بچه ها فارغ التحصیل شده اند و کابلند. اما تا به حال هیچ کس را ندیده ام...

یا حق

اناالله و انا الیه راجعون

پدر کلانم هم رفت..

بعد از یک بیماری طولانی به علت سیروز کبد و بعدا با از کار افتادن کلیه ها در حالت کما از دنیا رفت. روحش شاد.

+ از تمام دوستانی که در مراسم فاتحه شرکت کردند و با ما غم شریکی کردند، یک دنیا سپاس.

یا حق

با سكوت

من مرد،

پرت شد گياه شد

قصه دوباره آغاز

مرد از زن زاده شد

و به زن آميخت

شب رو شد

روز

بيدار پاي شب خوابيد

با سكوت

مرد مرد ، سرد شد

جماد شد

زن چادر را انداخت

بيوه شد

چشم به در دوخت

با سكوت

ما که دلمان بدجور شکسته

بند زده

لک زده

برای یک ساعت هجوم سکوت

ما که نمی دانیم چرا غیبت باران برایمان مهم نیست

ما که نمی خواهیم

لذت خیس شدن را بفهمیم

ما در باور خودمان غلط تعریف شده ایم

ما از حضور سفید سیاهی را شناخته ایم

او ستاره ای از دوردست بود

از آسمان بود

مثل یک

یک

یک

احساس لرزان

وای

چقدر دست و پایم می لرزد

و چقدر امروز چشم هایت زیباست

ما که ندانستیم

ستاره وقف دوست داشتن است

ما که نفهمیدیم

ستاره ارزش خورشید شدن دارد

من از خود ما بدم می آید

و ستاره هم که پیشم کم می آید

من از خود خود خدا هم بدم می آید

چرا که من از وجود خودم کم می آید؟

یا حق مددی

دوم: ندارم.

سوم:"""

کاریکلماتور: میهمان به صاحبخانه سلام می کند، صاحبخانه به جیبش.

یا حق مددی

اول: اینکه این روزها گرفتارم و خیلی گرفتار. شغلم را تغییر دادم و فکر می کنم کمی باید وقت بگذارد تا وضعیتم کمی روبه راه شود.

دوم: اینکه با تعدادی از شاعران و نویسندگان کابلی قرار گذاشته ایم تا یک وب سایت ادبی را ایجاد کنیم. کار فنی اش به عهده ی من است. تا ببینیم که چطور می شود.

سوم: هوای دانشگاه بدجور به سرم زده...

پانویس:

+ بامیان رفتیم و زیارت بودا. بند امیر زیبا را هم دیدیم... قسم خورده ام ماه دیگر حتما دوباره بروم.

یا حق مددی

زمستونه هوا سرده دمش گرم

خدا نامرد نامرده دمش گرم

زمستونه عجب برفی زده باز

هوای گرم تابستون دمش گرم